Dozór elektroniczny — adwokat Warszawa
Dozór elektroniczny (system dozoru elektronicznego — SDE) pozwala skazanemu odbyć karę pozbawienia wolności poza zakładem karnym, pod kontrolą elektroniczną. Prawidłowo przygotowany wniosek i spełnienie przesłanek z Kodeksu karnego wykonawczego to kluczowe warunki uzyskania zgody sądu.
Powiązane artykuły
Poznaj więcej na temat dozór elektroniczny
Powiązane usługi
Inne sprawy z zakresu: prawo karne
Najczęściej zadawane pytania
Dozór elektroniczny
Odpowiedzi na pytania, które najczęściej zadają nasi klienci
O dozór elektroniczny może ubiegać się skazany na karę pozbawienia wolności do 1 roku i 6 miesięcy. Przy karze niższej niż 3 lata jest to możliwe, gdy do odbycia w zakładzie karnym zostało nie więcej niż 6 miesięcy (art. 43la § 1 pkt 1 Kodeksu karnego wykonawczego, Dz.U.2025.0.911 t.j.). Sąd penitencjarny może udzielić zezwolenia, jeżeli skazany ma także określone miejsce stałego pobytu, pełnoletni domownicy wyrazili pisemną zgodę, a na przeszkodzie nie stoją warunki techniczne ani szczególne względy związane z celami kary. Dozór jest wyłączony wobec sprawców określonych w art. 64 § 2, art. 64a oraz art. 65 § 1 i 2 k.k. (m.in. przy recydywie wielokrotnej). Wniosek może złożyć skazany, jego obrońca, prokurator, sądowy kurator zawodowy lub dyrektor zakładu karnego (art. 43lc k.k.w.).
Sąd penitencjarny powinien wydać postanowienie w terminie 30 dni od dnia wpływu wniosku (art. 43ld § 4 k.k.w.) — w praktyce, zależnie od obciążenia sądu i kompletności dokumentacji, postępowanie bywa dłuższe. Wniosek składa się do sądu penitencjarnego, w którego okręgu skazany przebywa (art. 43e § 1 k.k.w.). Jeżeli skazany odbywa już w zakładzie karnym karę nieprzekraczającą 4 miesięcy, o zezwoleniu decyduje wyłącznie komisja penitencjarna — w ciągu 14 dni (art. 43lla § 1, 4 i 7 k.k.w.). Zażalenie na odmowę sąd odwoławczy rozpoznaje najpóźniej w ciągu 7 dni od wpływu akt (art. 43lk w zw. z art. 43lj § 2 k.k.w.).
Tak. Sąd penitencjarny może, ale nie musi udzielić zezwolenia — odmówi m.in. wtedy, gdy szczególne względy wskazują, że w systemie dozoru nie zostaną osiągnięte cele kary (art. 43la § 1 pkt 2 k.k.w.). Ocenia też względy bezpieczeństwa i stopień demoralizacji, a u skazanego odbywającego już karę — jego dotychczasową postawę i zachowanie (art. 43la § 2 i 3 k.k.w.). Na postanowienie o odmowie przysługuje zażalenie (art. 43lk k.k.w.). Ponowny wniosek skazanego lub obrońcy w tej samej sprawie, złożony przed upływem 3 miesięcy od odmowy, pozostawia się bez rozpoznania (art. 43ll k.k.w.).
Sąd penitencjarny uchyla zezwolenie, jeżeli skazany narusza porządek prawny albo uchyla się od obowiązków związanych z dozorem, np. nie przebywa w wyznaczonym miejscu w wyznaczonym czasie lub nie nosi nadajnika (art. 43n i art. 43zaa § 1 pkt 2 k.k.w.). Od uchylenia może odstąpić tylko w wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami (art. 43zaa § 2 k.k.w.). Po uchyleniu sąd poleca zatrzymać skazanego i doprowadzić go do aresztu śledczego bez wezwania (art. 43zad k.k.w.). Okres dozoru zalicza się na poczet kary, ale ponowne zezwolenie w tej samej sprawie jest niedopuszczalne (art. 43zac § 1 i art. 43zae k.k.w.).
Wniosek można złożyć po uprawomocnieniu się wyroku — przed rozpoczęciem odbywania kary albo w trakcie jej wykonywania w zakładzie karnym (art. 9 § 1 i 2 oraz art. 43la § 2 i 3 k.k.w.). Przed osadzeniem sąd bada, czy za osadzeniem nie przemawiają względy bezpieczeństwa, stopień demoralizacji lub inne szczególne okoliczności. W trakcie kary za zezwoleniem muszą przemawiać dotychczasowa postawa i zachowanie skazanego. Samo złożenie wniosku nie wstrzymuje wykonania kary, chyba że sąd w szczególnie uzasadnionym wypadku postanowi inaczej (art. 9 § 4 k.k.w.).
