Tymczasowe aresztowanie — adwokat Warszawa
Tymczasowe aresztowanie to najsurowszy środek zapobiegawczy przewidziany przez Kodeks postępowania karnego. Pozbawia wolności na czas postępowania karnego — zanim jeszcze sąd wyda wyrok. Działamy od pierwszych godzin zatrzymania.
Powiązane artykuły
Poznaj więcej na temat tymczasowe aresztowanie
Powiązane usługi
Inne sprawy z zakresu: prawo karne
Najczęściej zadawane pytania
Tymczasowe aresztowanie
Odpowiedzi na pytania, które najczęściej zadają nasi klienci
W postępowaniu przygotowawczym sąd stosuje tymczasowe aresztowanie najpierw na okres nie dłuższy niż 3 miesiące (art. 263 § 1 Kodeksu postępowania karnego). Jeżeli ze względu na szczególne okoliczności sprawy nie można ukończyć postępowania przygotowawczego, sąd na wniosek prokuratora może je przedłużyć, ale łącznie do 12 miesięcy (art. 263 § 2 k.p.k.). Do wydania pierwszego wyroku przez sąd pierwszej instancji łączny okres tymczasowego aresztowania nie może przekroczyć 2 lat (art. 263 § 3 k.p.k.). Ponad te terminy może je przedłużyć wyłącznie sąd apelacyjny i tylko z przyczyn wymienionych w art. 263 § 4 k.p.k., np. gdy oskarżony celowo przewleka postępowanie. Okres tymczasowego aresztowania liczy się od dnia zatrzymania (art. 265 k.p.k.).
Tak. Tymczasowe aresztowanie należy niezwłocznie uchylić lub zmienić, gdy ustaną przyczyny jego zastosowania albo powstaną przyczyny uzasadniające uchylenie lub zmianę (art. 253 § 1 Kodeksu postępowania karnego). W jego miejsce można zastosować łagodniejszy środek zapobiegawczy, np. poręczenie majątkowe, dozór Policji albo zakaz opuszczania kraju. Wniosek o uchylenie lub zmianę można złożyć w każdym czasie; w ciągu 3 dni rozstrzyga o nim prokurator, a po wniesieniu aktu oskarżenia — sąd (art. 254 § 1 k.p.k.). Na postanowienie w tej sprawie zażalenie przysługuje tylko wtedy, gdy wniosek złożono po upływie co najmniej 3 miesięcy od wydania postanowienia w przedmiocie środka zapobiegawczego (art. 254 § 2 k.p.k.).
To posiedzenie sądu, na którym rozpoznaje się wniosek prokuratora o zastosowanie tymczasowego aresztowania. W postępowaniu przygotowawczym orzeka co do zasady sąd rejonowy, w którego okręgu toczy się postępowanie (art. 250 § 2 Kodeksu postępowania karnego). Prokurator, kierując wniosek, zarządza doprowadzenie podejrzanego do sądu (art. 250 § 3 k.p.k.). Przed wydaniem postanowienia sąd musi go przesłuchać, chyba że jest to niemożliwe, np. gdy podejrzany się ukrywa (art. 249 § 3 k.p.k.). Ustanowionego obrońcę, który się stawi, trzeba dopuścić do udziału w przesłuchaniu. O terminie przesłuchania zawiadamia się obrońcę, jeżeli podejrzany o to wnosi i nie utrudni to czynności (art. 249 § 3 k.p.k.).
Tak. Tymczasowo aresztowany może porozumiewać się z obrońcą podczas nieobecności innych osób oraz korespondencyjnie (art. 73 § 1 Kodeksu postępowania karnego). Dopóki sam nie ustanowi obrońcy, może to zrobić inna osoba, np. ktoś z rodziny, o czym niezwłocznie zawiadamia się aresztowanego (art. 83 § 1 k.p.k.). W postępowaniu przygotowawczym prokurator może w szczególnie uzasadnionych wypadkach, gdy wymaga tego dobro postępowania, zastrzec obecność swoją lub upoważnionej osoby przy rozmowie oraz kontrolę korespondencji z obrońcą (art. 73 § 2 i 3 k.p.k.). Takich zastrzeżeń nie można ani utrzymywać, ani wprowadzać po upływie 14 dni od tymczasowego aresztowania (art. 73 § 4 k.p.k.).
Zażalenie wnosi się na piśmie do sądu, który wydał postanowienie o tymczasowym aresztowaniu, w terminie 7 dni od jego doręczenia (art. 428 § 1, art. 460 i art. 251 § 4 Kodeksu postępowania karnego). Składa je podejrzany lub jego obrońca, który od 1 marca 2026 r. może to zrobić także przez portal informacyjny sądów (art. 428 § 3 k.p.k.). Zażalenie powinno zostać przekazane do rozpoznania w ciągu 48 godzin, a sąd odwoławczy rozpoznaje je w ciągu 7 dni od otrzymania go z aktami (art. 463 § 2 i art. 252 § 3 k.p.k.). Można w nim kwestionować m.in. dowody, przesłanki z art. 258 k.p.k. i to, czy nie wystarczyłby łagodniejszy środek (art. 257 § 1 k.p.k.).
