Zatrzymanie i tymczasowy areszt — adwokat Warszawa
Zatrzymanie przez policję to sytuacja, w której czas ma kluczowe znaczenie. Masz prawo do adwokata od pierwszej chwili — skorzystaj z niego niezwłocznie, zanim złożysz jakiekolwiek wyjaśnienia.
Powiązane artykuły
Poznaj więcej na temat zatrzymanie i tymczasowy areszt
Powiązane usługi
Inne sprawy z zakresu: prawo karne
Najczęściej zadawane pytania
Zatrzymanie i tymczasowy areszt
Odpowiedzi na pytania, które najczęściej zadają nasi klienci
Możesz od razu zażądać kontaktu z adwokatem lub radcą prawnym — trzeba go niezwłocznie umożliwić, także w formie bezpośredniej rozmowy (art. 245 § 1 Kodeksu postępowania karnego). Masz prawo odmówić złożenia oświadczenia, a po przedstawieniu zarzutów — bez podawania powodów odmówić składania wyjaśnień (art. 244 § 2 i art. 175 § 1 k.p.k.). Przysługuje Ci odpis protokołu zatrzymania, a na Twoje żądanie należy zawiadomić osobę najbliższą (art. 244 § 3 i art. 245 § 3 k.p.k.). Na zatrzymanie możesz złożyć zażalenie do sądu, który zbada jego zasadność, legalność i prawidłowość (art. 246 § 1 k.p.k.).
Najwyżej 48 godzin — w tym czasie zatrzymany musi zostać zwolniony albo przekazany do dyspozycji sądu z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania (art. 248 § 1 Kodeksu postępowania karnego). Sąd ma wtedy 24 godziny na doręczenie postanowienia o tymczasowym aresztowaniu albo jego ogłoszenie na posiedzeniu przeprowadzonym na odległość; w przeciwnym razie zatrzymanego zwalnia się (art. 248 § 2 k.p.k.). Łącznie pozbawienie wolności bez postanowienia sądu nie może więc przekroczyć 72 godzin. Zatrzymanego trzeba zwolnić wcześniej, gdy ustanie przyczyna zatrzymania, a także na polecenie sądu lub prokuratora (art. 248 § 1 k.p.k.).
Nie. Zatrzymany ma prawo odmówić złożenia oświadczenia i musi zostać o tym pouczony (art. 244 § 2 Kodeksu postępowania karnego). Po przedstawieniu zarzutów podejrzany może bez podawania powodów odmówić składania wyjaśnień albo odpowiedzi na poszczególne pytania (art. 175 § 1 k.p.k.). Na jego żądanie przesłuchanie przeprowadza się z udziałem ustanowionego obrońcy, choć niestawiennictwo obrońcy nie tamuje przesłuchania (art. 301 k.p.k.). Inaczej jest z danymi o tożsamości — odmowa ich podania uprawnionemu organowi może być wykroczeniem (art. 65 § 2 Kodeksu wykroczeń).
Zatrzymanie to krótkotrwałe pozbawienie wolności przez policję lub inny uprawniony organ, które łącznie może trwać najwyżej 72 godziny (art. 244 i art. 248 Kodeksu postępowania karnego). Tymczasowe aresztowanie to środek zapobiegawczy, który stosuje wyłącznie sąd, w postępowaniu przygotowawczym na wniosek prokuratora (art. 250 § 1 i 2 k.p.k.). Na tym etapie sąd stosuje je początkowo na okres do 3 miesięcy, z możliwością przedłużenia (art. 263 § 1 i 2 k.p.k.). Na zatrzymanie przysługuje zażalenie do sądu, a na tymczasowe aresztowanie — zażalenie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę środka (art. 246 § 1, 252 § 1 i 254 § 1 k.p.k.).
Tak, jeśli zatrzymany tego zażąda. Na jego żądanie zawiadamia się osobę najbliższą lub inną wskazaną osobę, a także pracodawcę, szkołę lub uczelnię (art. 245 § 3 w zw. z art. 261 Kodeksu postępowania karnego). Jeżeli sąd zastosuje tymczasowe aresztowanie, ma obowiązek zawiadomić osobę najbliższą oraz pracodawcę, szkołę lub uczelnię, także bez żądania aresztowanego (art. 261 § 1 i 3 k.p.k.).
