Windykacja należności — adwokat Warszawa

Nakaz zapłaty to orzeczenie, które sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym, bez rozprawy (art. 480⁴ § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, k.p.c.). Sąd nakazuje w nim pozwanemu zapłacić dług z kosztami albo w terminie wnieść środek zaskarżenia (art. 480² § 1 k.p.c.). W postępowaniu upominawczym, także elektronicznym (EPU), sprzeciw wnosi się w ciągu dwóch tygodni od doręczenia nakazu w kraju, a w postępowaniu nakazowym zarzuty — w ciągu miesiąca (art. 480² § 2 k.p.c.). Nakaz w postępowaniu nakazowym sąd wydaje m.in. na podstawie dokumentu urzędowego, zaakceptowanego rachunku lub weksla (art. 485 k.p.c.). Niezaskarżony nakaz ma skutki prawomocnego wyroku, a po nadaniu klauzuli wykonalności może trafić do komornika (art. 480² § 4 i art. 776 k.p.c.).

Zgłosić wierzytelność syndykowi w ciągu 30 dni od obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości w Krajowym Rejestrze Zadłużonych (art. 51 ust. 1 pkt 4 i art. 236 ust. 1 Prawa upadłościowego). Zgłoszenie, z dowodami istnienia wierzytelności, wnosi się co do zasady wyłącznie przez system teleinformatyczny (art. 216a ust. 1 i art. 240). Egzekucja wszczęta wcześniej zostaje z mocy prawa zawieszona, a potem umorzona; nowej do masy upadłości co do zasady nie można skierować (art. 146 ust. 1 i 3). Zgłoszenie po terminie jest możliwe, ale wierzyciel ponosi zryczałtowane koszty (art. 235 ust. 1). Pomagamy przygotować zgłoszenie.

To powództwo, w którym wierzyciel żąda uznania czynności dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli, np. darowizny, za bezskuteczną w stosunku do siebie (art. 527 § 1 i art. 531 § 1 Kodeksu cywilnego, k.c.). Trzeba wykazać m.in., że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia, np. nabywca, o tym wiedziała lub przy należytej staranności mogła się dowiedzieć. Wiedzę osoby bliskiej dłużnika się domniemywa, a przy darowiźnie nie jest ona wymagana (art. 527 § 3 i art. 528 k.c.). Po uwzględnieniu powództwa wierzyciel może prowadzić egzekucję z przedmiotów, które wyszły z majątku dłużnika (art. 532 k.c.). Skargę wnosi się w ciągu pięciu lat od dokonania czynności (art. 534 k.c.).

Co do zasady po sześciu latach, a roszczenia o świadczenia okresowe i roszczenia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej — po trzech latach (art. 118 Kodeksu cywilnego, k.c.). Koniec terminu przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin jest krótszy niż dwa lata. Dług stwierdzony prawomocnym wyrokiem lub niezaskarżonym nakazem zapłaty przedawnia się po sześciu latach (art. 125 § 1 k.c.). Bieg przedawnienia przerywa m.in. wniesienie pozwu i uznanie długu przez dłużnika (art. 123 § 1 k.c.). Po upływie terminu dłużnik może uchylić się od zapłaty, a roszczenia przeciwko konsumentowi co do zasady nie można już dochodzić (art. 117 § 2–2¹ i art. 117¹ k.c.).

Skierować sprawę do sądu — unikanie kontaktu nie blokuje postępowania. Odmowa przyjęcia pisma oznacza jego doręczenie (art. 139 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, k.p.c.). Gdy pozwany będący osobą fizyczną nie odbierze pozwu mimo dwukrotnego awizo, przewodniczący zobowiązuje powoda do doręczenia go przez komornika (art. 139¹ § 1 k.p.c.). W egzekucji, jeżeli wierzyciel nie wskaże majątku dłużnika, komornik z urzędu ustala go m.in. w rejestrach i wzywa dłużnika do złożenia wykazu majątku (art. 801 § 1 k.p.c.). Gdy egzekucja nie przynosi pełnego zaspokojenia, sąd na wniosek wierzyciela może zobowiązać dłużnika do wyjawienia majątku pod rygorem odpowiedzialności karnej (art. 913–914 k.p.c.).